دریا همیشه دریا می ماند

                                                                          گاهی ارام گاهی خشمگین...

صبر کن

حقیقتی یافته ام

که بارها در مقابلش زانو زده ام

در روزهای بسیار

به نماز ایستاده ام

از شکاف چیز ها

فرو رفته ام در شکلهای خالی!

پیش از انکه از مرگ

تر سیده باشم.

افسوس را کنار می گذارم

به وقت

خشکسالی و سیلاب

و لحظه ای که از کنارم عبورکردی

برای همیشه

                 در هر روز

                              و هر زمان دیگری

از هیچ راهی عبور نمی کنم

پشیمان هم نیستم

چرا که حقیقتی را یافته ام.

من نظم کلمات را دیده ام

که با صدایی کوتاه

محو می شوند

ودر حضوری بی پایان

در بازگشتی ابدی

به سکوت می رسند.

من میراث زندگی ام را

برایت کنار گذاشته ام

تا روح کلام را

در روزهای غمگین

و هوای رنگ پریده

پیدا کنی

که با حالتی از گیاه

نشسته است

میان جنگل انبوه.

صبر کن

اما برای همیشه

هرگز.