برای پانزده سال اخر عمرش...

روزهاو ساعتها را احساس نمیکنم

انگار

زمانی برای زندگی ندارم

حتی اگر

پرندگان هم بخوانند

شور انگیز

از ستون افتاب گرفته

تا سیمان های خشک روی دیوارها

دراندیشه های مغز

واندامهای خشک

می لرزم

با لرزش گامها در خون

می ترسم

با رقص جریان و

سکوت عمیق از خیال

ومفهوم های تهی

که تمام وجودم را گرفته اند

ابهای برهنه

شکل دریا

برای همیشه

رو به زوال ایستاده

اما در حرکت

تغییر مسیر

به هنگام گرفتگی بینی

خشک شدن باد

در لنگرگاه

از دیدن کوهها

با صخره های عمیق در مه

وتمشک های تیغ دار

در مراقبتهای بی معنی

حس بی احساس

روزها و ساعتها

انباشته در من

یگانه

تنها

تهی...